معصوم و آرام با دوستش روی صندلی های پارک نشسته بودند.چادر مشکی که سرش بود، سنش را بالا تر نشان می داد.نزديک تر که رفتم چهره اش معصوم و کودکانه بود.با خودم گفتم شايد اصلا 18 سال سن نداشته باشد....با ترديد رفتم به طرفشان...
-سلام.
-سلام.
-می شه چند لحظه وقتتون رو بگيرم؟اين بيانيه رو بخونيد و اگه دوست داشتيد امضا کنيد.سوالی هم داشتيد من در خدمتم.
(با کمی ترديد بيانيه ی کمپين را گرفت و با دوستش مشغول خواندن شدند.بعد سوالاتی پرسيد در مورد کمپين و قوانين موجود و....بيانيه را امضا کرد.و در آخر گفت: )
- ببخشيد حالا چرا شما؟
- چرا من که چی؟
- چرا شما که پسريد داريد امضا جمع می کنيد؟
(هميشه واکنش نا خود آگاهم،خنده است.اول می خواستم جمله ی معروف کلارا زتکين،مادر فمنيست های جهان را بگويم.آزادی زنان آزادی بشر است و حرفم را با اين جمله شروع کنم.اما فکر کردم خب بايد کمی بيش تر توضيح دهم...)
- ببنيد،نيمی از جمعيت ما رو زنان تشکيل می دهند.اگه اين نيمه تحت ستم و يا نابرابری باشه،نيمه ی ديگه که مرد ها هستند،يا ستم کننده هستند،و يا اگه کاری نکنند در راستای حذف اين نابرابری ،عملا مهر تاييد می زنند بر بقيه ی افرادی که ستم می کنند و به نابرابری ها دامن می زنند.کمپين برای من يه فعاليت انسانی خارج از جنس هست.من دوست ندارم به اين بازی ستم گر و ستم شونده تن بدم.جامعه ای که نيمی از انسان هاش تحت ستم باشند ،جامعه ی سالمی نيست.و اين کم ترين کاری است که از دستم بر می اومد برای برهم زدن اين نظم بی منطق! فارق از اين بحث هم،ما داريم با زن ها زندگی می کنيم و فردا هايی هم هست که احيانا قراره فرزندان ما چه دختر و چه پسر تو اين مملکت زندگی کنند.به هر حال من اعتقاد دارم که آزادی زنان،آزادی همه ی جامعه است...جامعه ای که به ستم کردن و تحت ستم قرار گرفتن در هيچ نوعش تن نمی ده...
(لبخندی زد ، تشکر کرد و برگه رو به دستم داد.از خودش و دوستش خداحافظی کردم.)
اين اولين باری نبود که کسی از پسر بودن و فعاليت کردن من در حيطه ی مسايل زنان تعجب می کرد و فکر نمی کنم که آخرين بار هم باشه.برام جالبه که تا اين حد مرز بندی های جنسيتی در ذهنمان قوی هستند.من يقين دارم که فردا برای همه ی انسان هاست.زن و مرد ندارد که....دارد؟
شاخه ی پسران کمپين يک مليون امضا در شيراز